Zorgen voor elkaar: alles van waarde is weerloos

De werknemers uit de zorg komen vandaag op straat. Zij klagen terecht over de werkdruk in de sector, over het constante bezuinigen, over alsmaar minder personeel en over de voortdurende angst om geen goede zorg te kunnen verstrekken…

Je kent hen toch ook? Alsmaar rennend tegen de klok, altijd bezorgd om degenen die hen toevertrouwd worden en altijd stressend want altijd tijd te kort…
Je ziet hen toch ook? Altijd bezig en altijd angstig, want er is nooit tijd genoeg om iedereen de zorg en de aandacht te geven die ze verdienen…
Je weet toch ook dat dit niet kan blijven duren? Altijd personeel te kort, alsmaar meer vragend van wie nog wil en kan werken in de zorg…
Je beseft toch ook dat het niet hun fout is? Het is overduidelijk dat ze meer doen dan wat menselijkerwijze gevraagd kan worden. En dat terwijl ze er niet eens voor gewaardeerd worden…

Deze regering maakt 15 miljoen euro vrij voor de social profit en de openbare diensten. 15 miljoen euro: een aalmoes, een peulschil! Mensen die werken in de openbare diensten en in de zorg verdienen meer dan dat. Ze zetten zich alle dagen in voor een kwaliteitsvolle dienstverlening. Maar deze regering behandelt hen als bedelaars. Nochtans zorgen zij voor je dierbaren, elke dag opnieuw.

Een vriend stelde dat op de besparingsdrift en de achteloosheid van deze regering het vers van Lucebert “Alles van waarde is weerloos” van toepassing is. Wij zullen ons nooit neerleggen bij de weerloosheid van het waardevolle!

Chris Reniers - voorzitter - 21 maart 2017


< terug