Animal Farm*: de nieuwe pensioenregels in het parlement

Gisteren kon parlementsvoorzitter Bracke triomfantelijk aankondigen dat de nieuwe pensioenregels voor parlementsleden een feit zijn.

Van 20 jaar in het parlement op 55 jaar met pensioen (4250 euro netto) ging het naar 36 jaar op 62 jaar onder Di Rupo. Vanaf nu zal iedereen die in 2019 in het Parlement komt tot 65 jaar en later tot 67 jaar moeten werken. Een volle loopbaan bedraagt dan ook voor de parlementsleden 45 jaar.

Dus zullen er vanaf 2019 drie regimes voor parlementsleden bestaan. Daar had de parlementsvoorzitter van de N-VA een simpele uitleg voor: verworven rechten.

Bart Brinckman vroeg zich in De Standaard dus terecht af: “Blijft de vraag waarom het parlement ongestoord aan de verworven rechten van de gewone Belgen morrelt. Of de vraag waarom sommige partijen het zeer onterecht vinden dat vakbonden schermen met ‘verworven rechten’”.

* “All animals are equal but some animals are more equal than others”

Chris Reniers - voorzitter - 15 september 2016

Een betreurenswaardige partij

Het voorbije weekend lanceerde de N-VA officieel haar voorstel om de noodtoestand te kunnen invoeren. Uiteraard is dit koren op de molen voor een deel van hun achterban en spelen ze daarmee in op de angst die leeft bij een deel van de bevolking. Helaas is het ook de grenzen van het populisme ver voorbij…

Met veiligheid heeft het dit gespin rond de noodtoestand niets te maken. Verregaande bevoegdheden geven aan burgemeesters en/of politie om bijeenkomsten te verhinderen, om propaganda te verbieden, om mensen preventief aan te houden of om huisarresten op te leggen – het is totaal onaanvaardbaar. Burgemeesters in de plaats van rechters – het is onvoorstelbaar.

Uiteindelijk zijn deze N-VA-voorstellen niets anders dan een fundamentele aantasting is van de rechtsstaat, een democratische partij onwaardig. Het is dan ook bedenkelijk dat de N-VA dit lanceert. Ze plaatsen zich zo buiten de rechtsstaat, vlak naast het Vlaams Belang!

Ook hun discours wordt steeds ranziger. Wat te denken van de OCMW-voorzitter van Antwerpen, Fons Duchateau, die zei dat Antwerpen ‘vol’ zit. Zonder grapjes te maken over grote ego’s in die stad (zo zit ze snel vol), geeft het een vertekend beeld van Vlaanderen.

Vlaanderen is immers gewonnen voor een open en democratische samenleving met rechten en plichten voor iedereen. Vlamingen hebben een warm hart voor wie in nood verkeert, met open armen voor wie hulp nodig heeft. En uiteraard staat daartegenover ook een bestraffing door een rechter voor wie onze wetten niet respecteert.

Voor een Guantánamo aan de Schelde is er geen plaats en kan er geen plaats zijn. Gelukkig is er nog een meerderheid van Vlamingen met gezond verstand en een hart voor menselijkheid…

Chris Reniers - voorzitter - 12 september 2016

Een bittere (na)smaak

Het doorbladeren van de krantenpagina’s het voorbije weekend liet me verbaasd achter. Bepaalde kranten brachten de sluiting van Caterpillar zelfs niet op voorpagina. Neen, voor sommige moest blijkbaar pagina 13 volstaan om te berichten over het verlies van een paar duizend banen. Dat stond dan ook in schril contrast met de vele lezersbrieven in diezelfde krant, waarin gewone mensen hun medeleven uitdrukken, hun verontwaardiging uitschreeuwen en hun wanhoop delen.

Intussen raakte ook het dossier van AXA bekend. De belangen van de personeelsleden komen er tegenover die van de aandeelhouders te staan. Raad eens wie wint? 1 op 7 jobs wordt geschrapt maar er werd wel voor 2,6 miljard euro aan dividenden uitbetaald.

Wie gelooft nu nog dat deze regering mikt op tewerkstelling? Wie gelooft nog dat werkgevers inzitten met ‘de werkmens’? Winsten, beleggingen en geen belastingen betalen, zijn blijkbaar het enige wat telt. Belastingen staan gelijk aan diefstal in hun ogen. Enkel de werkende mens mag leeggezogen worden.

Dit klinkt wellicht erg bitter, maar de wanhoop, de onmacht, de moedeloosheid van zovele werknemers en ex-werknemers in dit land is ook bitter. Wat kan je anders verwachten met een regering die geen oog heeft voor de belangen van de burgers, die het programma van Voka VBO en Unizo blind volgt en die fairplay en eerlijkheid beschouwt als begrippen uit een ver verleden. Je zou voor minder bitter gestemd raken…

We laten de moed echter niet zakken want alternatieven zijn voorhanden: een eerlijk en rechtvaardig beleid, een fair belastingsysteem, een menselijk arbeidsregime, degelijke openbare diensten, een goed uitgebouwde sociale zekerheid, oog voor milieu en energie, visie op de toekomst van kinderen en de ambitie om een betere samenleving op te bouwen.

Daarom zullen we op 29 september 2016 van de manifestatie een succes maken. We komen massaal op straat voor meer werkgelegenheid, ook in de openbare diensten!

De ACOD schrijft zich in voor alle acties van solidariteit die de betrokken ABVV-centrales organiseren voor alle werknemers, ook deze in de getroffen toeleveringsbedrijven.

Chris Reniers - voorzitter - 07 september 2016

1 september: meer dan alleen terug naar school!


Twee maanden schoolvakantie hebben geen verandering gebracht in het beleid van de regeringen van dit land. Alle dossiers waarvoor we in het voorjaar mobiliseerden zijn nog steeds even acuut.

De komende begrotingsopmaak doet weer het ergste vermoeden: verdere besparingen en geen investeringen in de openbare diensten. Intussen bekijkt de regering Michel hete hangijzers, zoals rechtvaardige fiscaliteit, werkbaar werk en deftige pensioenen, enkel door de bril van de werkgevers. Werknemers, zowel in de openbare diensten als in de privé, worden beschouwd als een onderdeel van het productieproces, zoals een robot of gereedschap, een element waarop steeds bespaard moet worden.

Maar bussen en treinen kunnen slechts vertrekken dankzij mensen. Leerlingen worden nu eenmaal opgeleid door mensen, zieken worden verzorgd door mensen en ook onze veiligheid wordt verzekerd door mensen. Het volstaat dus niet om hen bij bepaalde gelegenheden lof toe te zwaaien. Dagelijks moet er tegenover die inzet een degelijk loon, een goed pensioen en een professionele omkadering staan.
Mensen moeten het gevoel krijgen dat zij ertoe doen, dat een regering zorgt voor een fair en eerlijk beleid en niet enkel aan de kar van patroons, aandeelhouders en renteniers trekt. Dat vraagt om goed uitgebouwde openbare diensten, ten dienste van de burger, gefinancierd door eerlijk betaalde en evenwichtige belastingen die correct worden aangewend.

Dus blijven we ook dit najaar – en zolang als nodig – deze oneerlijke politiek ontmaskeren en dit asociale beleid bekampen. We zullen daarvoor alle mogelijke legitieme acties gebruiken, met alle overtuigingskracht die we in ons hebben en wetende dat het gelijk aan onze kant staat.
Niet alleen onze militanten en leden, maar ook de man en vrouw in de straat moeten beseffen dat het hoog tijd is voor een rechtvaardig beleid. Ik hoop jullie dus allen massaal te zien op 29 september in Brussel, voor een vakbondsbetoging in gemeenschappelijk front om de trieste tweede verjaardag van de regering Michel te herdenken.

ps: Onze vakbond staat voor een open maatschappij, waarbij democratische waarden prioritair zijn. Menselijkheid, respect voor elkaar en ouderen en zwakkeren helpen zou in ons DNA moeten zitten. Wanneer iemand blijk geeft van die burgerzin horen we daar dan ook waardering voor op te brengen.

Chris Reniers - voorzitter - 01 september 2016

De ziel van de postbode

Vandaag staakt het personeel van bpost en het heeft daar zeer goede redenen voor. In een artikel in De Standaard van zaterdag wordt op een heel eenvoudige en begrijpbare manier uitgelegd waarom deze actie nodig is. Iedereen zal na het lezen van dit artikel beseffen dat de postman en –vrouw aan hun kant staan.

De ACOD kiest duidelijk voor een bpost die de ambitie heeft om haar personeel correcte loon- en arbeidsvoorwaarden te bieden. bpost moet ook het sociaal weefsel in de samenleving stimuleren. Iedereen ziet graag zijn of haar postman of -vrouw komen – behalve dan misschien als het om facturen gaat ;-) Vanouds staan de postmannen en –vrouwen paraat om ouderen en vereenzaamden terug bij het dagelijks leven te betrekken. Dat is altijd de kracht geweest van de post. Die dienstverlening, die behulpzaamheid en die bekommernis is precies dat essentiële stukje openbare dienstverlening dat de ACOD en haar leden willen uitdragen.

Het is nu aan het management van bpost een evenwicht te vinden tussen commercialiteit en winstmarges enerzijds en tewerkstelling, loon- en arbeidsvoorwaarden, kwaliteit van openbare dienstverlening en sociaal engagement anderzijds.

En intussen zeg ik alvast: ongelooflijk chapeau aan sector Post!

Chris Reniers - voorzitter - 13 juni 2016

Warme oproep

Het is vandaag de tweede dag van ons statutair congres, dat de krijtlijnen uittekent voor de komende vier jaar. Het herbevestigt onze waarden en onze statuten. Deze zijn geen vodje papier, maar regels waar onze vakbond op steunt. Deze statuten moeten door iedereen – van voorzitter tot lid – gerespecteerd worden. De boodschap die ik wil meegeven is dat ons verzet niet stopt. Niet zolang het asociale beleid van onze werkgevers – de regeringen van dit land – blijft aanhouden en de openbare diensten – de eerste pijler van onze koopkracht – niet opnieuw gewaardeerd worden.

De dienstverlening ten aanzien van de burger moet gegarandeerd blijven. Werk en familiaal leven moeten harmonieus samenvloeien. Waardige pensioenen, zorg voor zieke en begrip voor werkzoekenden zijn een absolute must in een samenleving waar men rekening houdt met de behoeften en de daadkracht van iedereen. Rechtvaardige belastingen, daar moet ik zelfs geen tekeningetje bij maken. En compassie en mededogen met de zwaksten onder ons, ook met wie op de vlucht is voor geweld en terreur, moet een vanzelfsprekendheid zijn.

Dank aan al degenen die zich blijvend inzetten voor onze vakbond, voor de collega’s op de werkvloer, voor elkaar. Dank aan onze militanten, het hart en het cement van onze vakbond. Onze sociale strijd bepaalt de toekomst. Ons hardnekkig verzet beoogt een betere wereld.

Chris Reniers - voorzitter - 27 mei 2016

bpost moet de prijs van de beste werkgever willen winnen

Vandaag schreef Jean-Pierre Nyns, algemeen secretaris van ACOD Post, een open brief aan Koen Van Gerven, gedelegeerd bestuurder van bpost. Hij maakt zich immers zorgen over de toekomst van bpost in de steeds concurrentiëlere omgeving met steeds meer private (tegen)spelers. Graag wil ik zijn bezorgheid met jullie delen.

ACOD Post heeft de ambitie om het personeel van bpost te laten werken in goede, veilige omstandigheden en dat tegen een correcte verloning. Met dagelijks toenemende verbijstering stel ik namens ACOD Post echter vast dat bpost geen goede werkgever meer is. Het is hoog tijd om het schip te keren.

Werken bij bpost als postbode, sorteerder, loketbediende, poetspersoneel of om het even in welke functie, vraagt je uiterste inzet. Dat dit een voorwaarde is om te overleven in deze harde concurrentiële wereld, begrijpt ACOD Post. Het ontbreekt bpost evenwel aan evenwicht.

bpost vindt in Vlaanderen onvoldoende personeel. Dat heeft gevolgen voor de kwaliteit van de dienstverlening van het postbedrijf en hiervan is iedereen – de burger in de eerste plaats – het slachtoffer. Nochtans zou kwaliteit onze troef moeten zijn. Dagelijks verliezen we jobs omdat privébedrijven kranten en zendingen zonder adres van ons overnemen in gebieden waar er winstmogelijkheden zijn.

ACOD Post meent dat de werkdruk voor het personeel van bpost te hoog is. Elke dag werkt het zich uit de naad om de burgers de kwaliteit te leveren die ze verdienen. Door personeelsgebrek kunnen we ons op steeds meer plaatsen kwalitatief niet langer onderscheiden van de private concurrenten. Wanneer burgers daarover – terecht – klagen, is dat voor het management een reden om het personeel nog meer onder druk te zetten. Met te weinig personeel werken of opgezadeld worden met onrealistische doelstellingen zijn daardoor ‘business as usual’ geworden.

Mijnheer Van Gerven, dit is niet normaal. Net zoals het ook niet normaal is hoe bpost met haar interimarbeiders en nieuwe collega’s omgaat. Zij verdienen een beter onthaal. Zij verdienen een betere opleiding. Hoe kan het dat zoveel mensen het bedrijf zo snel opnieuw verlaten? Hoe kan het dat een uitreiker bpost verlaat om bij een concurrerend postbedrijf te gaan werken om daar hetzelfde werk te gaan doen, maar dan tegen een lagere verloning? Hoe kan het dat we steeds meer klachten krijgen over onder andere verloven, ziekte, en verloning? Het antwoord is eenvoudig: omdat het personeel niet langer de omkadering krijgt zoals het hoort.

Uit dit alles kan ACOD Post enkel maar besluiten dat bpost geen goede werkgever meer is. Daar moet verandering in komen. bpost moet beseffen dat een financieel gezond en succesvol bedrijf onmogelijk is zonder gemotiveerd personeel. ACOD Post is alvast van plan zich nog harder in te zetten om van bpost een goede werkgever te maken. bpost van haar kant moet niet de ambitie hebben om de hoogste dividenden te kunnen uitkeren. bpost moet de ambitie hebben om de prijs van de beste werkgever te winnen!

Jean-Pierre Nyns - algemeen secretaris ACOD Post
 

Chris Reniers - voorzitter - 04 mei 2016

(On)gelijk voor de wet

Ik verslikte me vanochtend bijna in mijn koffie toen ik vernam dat de regeringspartijen in de Kamer een amendement van de sp.a op de pensioenwetgeving wegstemde dat ook parlementsleden zou verplichten langer te werken voor hun pensioen. Nu ja, zo’n verrassing was het nu ook weer niet. Wat had ik immers verwacht? Daden zeggen duidelijk meer dan woorden.

Het amendement zou ervoor zorgen dat elke wijziging van het pensioenstelsel bij ambtenaren, zelfstandigen of werknemers, ook automatisch zou doorgetrokken worden naar de parlementsleden. Meteen zou er zo ook een einde komen aan de gunstigere pensioenvoorwaarden voor parlementsleden.

Wie voor 2000 verkozen is kan nu nog steeds met 55 jaar op pensioen. Als het van de regeringspartijen afhangt zal dat blijkbaar ook zo blijven. Als verworven recht kan dat tellen! Ik zal het beslist in mijn achterhoofd houden wanneer de vakbonden weer eens worden afgebrand omdat we ‘verworven rechten’ verdedigen. En meteen weten we zo ook wat het criterium voor een zwaar beroep is: de job van parlementslid.

Laat dit zure nieuws alvast niet jullie festiviteiten dit weekend vergallen. Ik wens al onze leden, militanten, afgevaardigden en hun families een strijdbare 1 mei toe. Geniet ervan!

Chris Reniers - voorzitter - 29 april 2016

Het fabeltje van de verwende ambtenaar

Vanmorgen ontving ik een mailtje van een werknemer uit de privé die mij een aantal vragen stelde over en ook wat commentaar gaf op de zogenaamde voordelen van de ambtenaar. Ik kan niet zeggen dat ik erg verbaasd was gezien wat de media overgelaten hebben van het standpunt van de vakbonden in de dossier van de ziektedagen, diplomabonificatie en de hoogte van de ambtenarenpensioenen. Het is moeilijk je van de indruk te ontdoen dat vakbondsstandpunten niet echt of echt niet aan bod komen. Ongetwijfeld zitten ook vele andere werknemers uit de privé met gelijkaardige prangende vragen. Daarom, geachte werknemers, deel ik graag jullie mijn antwoorden mee.

1. Over het opsparen van 21 ziektedagen per jaar

Het is een fabeltje dat mensen in de openbare dienst zomaar hun ziektedagen kunnen opnemen aan het einde van de carrière. Zij die geluk hebben nooit ziek te zijn – ook niet op het einde van hun loopbaan – zullen de rit tot het einde moeten uitdoen. En zij die veel ziek zijn geweest tijdens hun loopbaan zullen geen ziektedagen meer over hebben. Hun pot met opgespaarde ziektedagen zal immers (veel) sneller leeg zijn. Worden ze toch nog ziek, dan zullen ze noodgedwongen op pensioen gesteld worden – met een klein pensioentje.
Hoe dan ook moet ziekte – wanneer ook tijdens de loopbaan – steeds gestaafd worden door een doktersattest. Bovendien is er een streng controlesysteem (meestal een bedrijf uit de privé) dat nagaat of het ziekteverlof terecht is.
Een werknemer uit de privé heeft in geval van ziekte gewaarborgd maandloon dat meerdere keren kan worden genomen tijdens verschillende ziekteperiodes tijdens de loopbaan. Dikwijls betaalt de werkgever nog een extra supplement ter aanvulling van de uitkering van de mutualiteit.

2. Over studiejaren die meetellen voor de pensioenrechten

In de openbare diensten moet men voor elke job over het vereiste diploma beschikken. Geen diploma betekent geen job. En maar goed ook, want niet iedereen is geschikt om bijvoorbeeld les te geven.
Een diploma en gekoppelde overheidsexamens staan bovendien garant voor een objectieve werving. En de diplomabonificatie is daarvoor de prijs die men graag zou moeten betalen, ook en vooral om goede mensen aan te trekken.
In de privé is de werving aan veel minder strikte criteria gebonden.

3. Over een voordelige opbouw van pensioenrechten

Laat ons duidelijk zijn: de tantièmes (een verdeelsleutel die bepaalt in welke mate een gepresteerd loopbaanjaar meetelt voor je pensioen) zijn er gekomen om mensen met zware beroepen een kortere loopbaan te garanderen. Het debat aan welke criteria een zwaar beroep moet voldoen is volop bezig. De vakbonden werken daaraan mee. Maar we moeten eens te meer vaststellen dat het de regering niet te doen is om goed beleid, maar wel om forse besparingen …
Ook in de privésector bestaan er zware beroepen. De regering heeft echter duchtig gesnoeid in de brugpensioenregeling en verplicht nu mensen in de privé en in de openbare diensten om tot hun 67ste aan de slag te blijven – als brandweerman, als bouwvakker, als kleuterleidster, als full continu-arbeider… Is dat haalbaar en fair? Ik dacht van niet …

4. Over de hoge pensioenen in de openbare diensten

Elke krant had vanmorgen andere cijfers over de hoogte van de gemiddelde pensioenen in private en openbare sector. Die van Het Laatste Nieuws waren het spectaculairst. Maar in alle kranten was er een constante: men spreekt voor de openbare sector enkel over wettelijke pensioenen en over brutopensioenen – dus voor belastingaftrek.
Is het gemiddeld pensioen van een ambtenaar hoger? Ja, maar in vergelijking met andere Europese landen niet te hoog! Er schort iets aan het beleid van de regering als men streeft naar pensioenen die de prijs van een rusthuis niet dekken. De eerste zorg moet zijn: zorg voor goede pensioenen voor iedereen. Trek die van de werknemers op en laat die van de ambtenaren met rust.
Wie gaat dat betalen, zal je zeggen. In de week dat de Panama Papers aan het licht kwamen is het gewoon onfatsoenlijk om de factuur van de besparingen weer te leggen bij de modale burger. Jij en ik betalen correct onze belastingen. Laat ons eens kijken wie dat niet doet en met z’n alle pleiten voor een eerlijke fiscaliteit zodat we een einde kunnen maken aan deze eindeloze en doelloze besparingen.

Je zal nu zeggen: wat kan mij al die heisa schelen. Deze regeringsbeslissingen raken me toch niet. Wees, gerust, ook jij komt nog aan de beurt. Het is een bewuste politiek van de regering om telkens een zondebok te vinden. Deze keer zijn het de ambtenaren, de volgende keer is het (opnieuw) aan jou. Eén voor één neemt deze regering de sociale voordelen van de werknemers in alle sectoren af. En terwijl iedereen in het bord van de andere kijkt en het grote geheel niet ziet, slaagt de regering in haar opzet. De rijken, de vermogenden en de bedrijven ontsnappen terwijl de werknemers, zieken en werklozen nog maar eens opdraaien voor de kosten.

Chris Reniers - voorzitter - 12 april 2016

Staking bij De Lijn in Brugge: beter vermijden dan verhelpen

De vakbonden bij De Lijn waren vanochtend in het nieuws want er werd gestaakt in Brugge. De reden: De Lijn besloot in te gaan tegen haar eigen afspraken door een beslissing om eigenmachtig een aantal ritten uit te besteden aan een private partner.

Weinig verwonderlijk dus dat de vakbonden vooraf al waarschuwden voor een reactie indien de beslissing niet zou ingetrokken worden. Als snel werd duidelijk dat De Lijn daar weinig interesse in had. Vergeefse vragen van de ACOD gisterenavond haalden niets uit. De Lijn West-Vlaanderen gaf niet thuis.

Gevolg: vanmorgen om 4 uur volgde een telefoontje van de vakbondsverantwoordelijken naar de lokale chef van De Lijn met als boodschap dat er gestaakt zou worden totdat de beslissing zou ingetrokken worden. Helaas bleek het warme bed van de chef overtuigender dan zijn bezorgdheid over wat de reizigers te wachten zou staan in de ochtendspits.

Uiteindelijk daagde de chef op en om 9u30 was de zaak al beklonken. De Lijn trok haar beslissing in. Intussen was de reiziger wel de dupe van die stugge houding. En zeggen dat dat allemaal te vermijden was geweest indien De Lijn iets meer moeite had willen doen…
 

Chris Reniers - voorzitter - 10 maart 2016