CETA opent de openbare sector voor de privé


Vorige week keurde een meerderheid in het Europees parlement het CETA vrijhandelsakkoord tussen de EU en Canada goed. Handelsverdragen zijn in principe geen slechte zaak, maar CETA is helaas niet op maat van de werkende mensen, consumenten en burgers geschreven. Het versterkt nog maar eens de spiraal van de onderlinge concurrentie die onze loon- en arbeidsvoorwaarden, onze milieubescherming en onze consumentenbescherming naar de beneden haalt.

Bovendien zijn met CETA ook de openbare diensten “open for business” verklaard. Grote dienstenmultinationals zijn vast al aan het likkebaarden. Het was immers op hun vraag dat ook het merendeel van de openbare diensten opgenomen zijn in het verdrag. Er zijn wel een aantal uitzonderingen en beschermingen, maar deze zijn zeker onvoldoende.

Zo zou er een uitzondering zijn voor “publiek gefinancierde” onderwijs- en zorgdiensten. Hier dus geen liberalisering. Het probleem is echter dat veel instellingen, overal in Europa, zowel publieke als private financiering kennen. Waar trekt men dan de grens? Wat bv. met de PPS-scholenbouw in Vlaanderen? CETA schept hierover géén duidelijkheid. Er is een grijze zone in het akkoord geslopen die de deur openzet voor misbruiken en de openbare diensten onbeschermd laat.

CETA versterkt de liberalisering van de openbare diensten en plaatst de private winstbelangen van grote dienstenmultinationals op een voetstuk. Maar wat als deze privébedrijven er een soepje van maken, weinig efficiëntie en doelmatigheid tonen, en publieke middelen doorsluizen naar aandeelhouders? De Britse spoorwegen zijn hiervan een rampzalig voorbeeld. Dan kan de overheid géén kant meer op want CETA maakt het onmogelijk om bestaande liberaliseringen en privatiseringen terug te draaien. Van een democratisch deficit gesproken.

Openbare diensten hebben altijd een centrale plaats ingenomen in ons Europese sociale model. Met ons allen geven we er dagelijks vorm aan. Ze vormen het bewijs dat Europeanen de markt niet laten primeren op het algemeen belang. Want openbare diensten zijn er voor iedereen, niet alleen voor wie het kan betalen. Democratie wil zeggen dat burgers samen de maatschappelijke noden bepalen waaraan de overheid, in alle transparantie, tegemoet moet komen. Die Europese waarden zet CETA op de helling.

En voor wat eigenlijk? Voor een schamele groei van 0,02 tot 0,03 % van het Europese BBP op lange termijn volgens de Europese Commissie. Geen cijfers om over naar huis te schrijven.
Tevens zal CETA 204.000 arbeidsplaatsen in Europa vernietigen volgens de Commissie sociale zaken van het Europees parlement. En zelfs al waren de economische prognoses beter, aan sommige zaken mag je gewoonweg niet raken. Punt aan de lijn.

En ondertussen blijft Europa in de greep van een ultra-liberaal geloof in de zaligmakende werking van de vrije markt en vrijhandel. We zouden beter moeten weten. De economische bloeiperiode na de Tweede Wereldoorlog steunde niet op ongeremde mobiliteit van kapitaal en goederen. De internationale handel verliep volgens eerlijke regels en afspraken. Welvaartstaten konden daardoor economisch en sociaal interveniëren volgens democratisch bepaalde noden. Het is die geest die we opnieuw moeten hernieuwen, want extreem-rechtse monsters liggen overal op de loer. Het woord democratie terug betekenis geven. Dat is de opdracht van de Europese linkerzijde vandaag.
 

Chris Reniers - voorzitter - 20 februari 2017

Wist je dat Turkije al 125.000 ambtenaren heeft ontslagen

… omdat ze zouden meegewerkt hebben aan een couppoging tegen president Erdogan? En dat er al 40.000 ambtenaren omwille van diezelfde reden werden vervolgd?

Hoe gaat het ook weer als je niet reageert tegen een dictatuur?
 

Toen de nazi's de communisten arresteerden, heb ik gezwegen;
ik was immers geen communist.
Toen ze de sociaaldemocraten gevangenzetten, heb ik gezwegen;
ik was immers geen sociaaldemocraat.
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd;
ik was immers geen vakbondslid.
Toen ze de Joden opsloten, heb ik niet geprotesteerd;
ik was immers geen Jood.
Toen ze mij kwamen halen
was er niemand meer, die nog protesteren kon.

Citaat van Martin Niemöller, Duits militair, lutherse theoloog en verzetsstrijder

Chris Reniers - voorzitter - 08 februari 2017

Wist je dat… minister Homans als enige armoede sterk ziet dalen?

In de ‘7de dag’ mocht Liesbeth Homans hoeraberichten verkondigen over haar armoedebeleid. Zonder enige blos op de wangen haalt ze cijfers aan gebaseerd op inkomens uit 2014. Wanneer werd Homans ook al weer bevoegd? Waar is trouwens de fact checker wanneer je hem nodig hebt?

Haar eigen administratie zegt dat “er geen sprake is van een statistiek significante daling”. Ook armoede-experts reageren heel negatief en sommigen noemen de beweringen van de minister zelfs “baarlijke nonsens”. De cijfers van Kind en Gezin stellen trouwens dat in 2015 twaalf procent van de zeer jonge kinderen in Vlaanderen opgroeien in kansarmoede. Een stijging ten opzichte van de twee voorgaande jaren.

Maar minister Homans maakt zich geen zorgen, want “we hebben nog tijd, we zijn nog maar halverwege de legislatuur”. Of hoe de minister op haar beurt, na Maggie De Block, een goednieuwsshow mocht verkondigen…

Het moet zijn dat ze beginnen te voelen dat de burger hun beleid zwaar in vraagt stelt en er de effecten van aan den lijve ondervindt. Velen voelen overigens maar al te goed dat het einde van de maand halen geen sinecure is. In de scholen en crèches ziet het personeel de effecten van armoede: geen brooddoos, enkel brood met confituur, geen warme winterkledij…

Minister Homans, volgens uw vele interviews bent u een ervaringsdeskundige als het op armoede aankomt. Kom dus uit uw ivoren toren en doe er wat aan!
 

Chris Reniers - voorzitter - 06 februari 2017

Enkel oog voor het prijskaartje, niet de waarde

Mijnheer de minister van Ambtenarenzaken,
Geachte heer Vandeput,

In 2014 geleden schreef ik hier een open brief aan U, een voor mij nieuw gezicht als minister van Ambtenarenzaken. Nu bijna drie jaar later schrijf ik U opnieuw. Intussen hebben we elkaar nog nooit ontmoet.

Dat is verwonderlijk, want het Comité A – toch het hoogste overlegorgaan voor het federaal openbaar ambt - wordt traditioneel voorgezeten door de minister van Ambtenarenzaken indien de premier niet aanwezig is. Ik heb U daar nog nooit gezien. En ook mijn collega’s in de andere overlegfora getuigen dat U zelden aanwezig bent wanneer er overlegd of onderhandeld moet worden.

Natuurlijk zie ik U soms in de pers. Maar dan moet ik vaststellen dat het heel vaak gaat over uw andere bevoegdheid, namelijk Defensie, en slechts zeer zelden over de administratie. Bij mij wekt dit de overtuiging dat daar uw échte passie ligt en dat U Ambtenarenzaken als bijzaken beschouwt. En dat, mijnheer de minister, is een fundamentele inschattingsfout.

U zal natuurlijk zeggen: ik voer het regeerakkoord uit, niet meer en niet minder. Inderdaad, de politiek van een kwart besparingen over vijf jaar, een derde minder investeringsmiddelen en het verdwijnen van duizenden ambtenaren is ontegensprekelijk. Het effect is trouwens erger dan voorspeld. Een collega-minister van U (die trouwens wel altijd op het overleg aanwezig is) heeft letterlijk gezegd ‘dat de federale staat heel slecht behandeld wordt’.

Waarschijnlijk is dat voor U en uw partij, gelet op de obediëntie die U aanhangt, de grootste verwezenlijking. Dat U daarbij alle burgers van dit land raakt door de dienstverlening te herleiden tot een minimum, zal U worst wezen.

Dat openbare dienstverlening de eerste pijler van de koopkracht is voor de burger, die dubbel de rekening betaalt, houdt U waarschijnlijk niet uit uw slaap. Dat U geen ‘efficiency’, maar chaos en onzekerheid creëert, om dan nadien met interim en outsourcing af te komen, beschouwt U waarschijnlijk als ‘mission accomplished’. Ook de redesign van de openbare sector, zo leuk aangekondigd, blijkt een lege doos. Het is herleid tot niet meer dan een besparingsoperatie.

Dossiers inzake flexibel werk zijn een aanfluiting en zetten de werking van de departementen op de helling. De afschaffing van premies, vergoedingen en toelagen zijn schering en inslag. Brugdagen verdwijnen en het schrappen van systemen van flexibel werk en de prikklok veroorzaken verdeeldheid en ongelijkheid.

Intussen kampen de departementen met een tekort aan mensen en middelen, krijgt een efficiënt beleid tegen fiscale fraude geen voorrang, wordt de Sociale Inspectie weggesaneerd, slepen de selectieprocedures bij Selor aan (wegens een groeiend personeelsgebrek) en heeft Justitie af te rekenen met tal van problemen.

U ziet, mijnheer de minister, U kan geen succesvol palmares voorleggen. Uw verwezenlijkingen zijn meestal negatief en getuigen niet van respect voor uw personeel. U bent als iemand die van alles het prijskaartje kent, maar niet de waarde. Kortom, een minister met een besparingsopdracht, niet met een visie.

Deze tekst verscheen samen met vele andere brieven aan ministers in Sampol Magazine (editie januari 2017)

Chris Reniers - voorzitter - 25 januari 2017

Trump krijgt de wind tegen …

Zoals verwacht was de inhuldiging van president Trump – ik vind het nog steeds een vreemde woordcombinatie – en de nasleep ervan een pijnlijk schouwspel. Gedurende anderhalf jaar schoffeerde hij tal van bevolkingsgroepen, zonder ook maar de minste excuses, zelfs wanneer er pertinente reacties op zijn beledigingen volgden. We weten alvast waaraan ons te verwachten de komende vier jaar. Ook Trumps inauguratiespeech getuigde overigens niet van verzoening en samenwerking. Het is duidelijk dat de nieuwe Amerikaanse president een aanhanger is van het conflictmodel.

De afgelopen weken werden binnen de ACOD heel wat informatie en sensibiliseringsavonden georganiseerd. Ook daar was er tussen de vele aanwezigen heel wat discussie over motivatie van zovele kiezers om voor Trump te stemmen. Iedereen vroeg zich af wat we kunnen leren uit deze nieuwe opstoot van populisme die we nu aan beide zijden van de Atlantische oceaan waarnemen. Conclusie was in elk geval dat het slechtste wat we kunnen doen, is die kiezers diaboliseren of de rug toekeren. Je moet ze geen gelijk geven, maar met concrete en praktische voorbeelden wijzen op de nefaste populistische politiek van figuren als Donald Trump.

Het mag niet verbazen dat ook het beleid van onze regeringen uitgebreid aan bod kwam tijdens deze debatavonden. Uiteraard was er striemende kritiek te horen op de besparingspolitiek, op de aanvallen op de sociale zekerheid, op het onrechtvaardige belastingsysteem… Zowat alles werd besproken. Hoe ga je daarmee om in het dagelijkse leven? Hoe leg je uit aan de man of de vrouw in de straat dat er wat schort met een dergelijk regeringsbeleid? Ik wil je alvast twee voorbeelden van de praktische communicatie niet onthouden. Het zijn voorbeelden met humor, maar die wel gesmaakt werden.

Guido Rasschaert, algemeen secretaris van de ACOD, over belastingen: “Je zit met een groep op café. Iedereen legt geld in de pot, behalve één persoon, ook al heeft die geld genoeg. Iedereen drinkt een democratisch pintje of frisdrank, maar die ene bestelt een Triple. Hoe lang zou hij in de groep getolereerd worden? Nochtans betaalt niet iedereen correct belastingen, maar geniet iedereen wel van de sociale zekerheid. Waar is de logica?”

Of nog, een tussenkomst van een jonge militant van sector spoor: “Je kan je kleine niet verbieden een sigaret op te steken met een dikke sigaar in je mond.”

Inderdaad, diegenen die aan het stuur zitten zouden het voorbeeld moeten geven, de wetten moeten naleven en de instellingen moeten respecteren. Anders kan je dat ook niet verwachten van de gewone vrouw of man.

Chris Reniers - voorzitter - 23 januari 2017

Wist je dat …

De regering nu eindelijk zelf heeft toegegeven dat langer werken niet noodzakelijk leidt tot een hoger pensioen?

Daarmee geven ze eigenlijk de vakbonden gelijk. Wij verkondigden immers steeds dat de hogere pensioenleeftijd, het afschaffen van de diplomabonificatie en het verdwijnen van de preferentiële loopbaanbreuken (de tantièmes) in de openbare diensten tot gevolg hebben dat mensen (veel) langer moeten werken voor in het beste geval hetzelfde pensioen.

Nu blijkt dat vele gepensioneerden die langer aan de slag (moeten) blijven, getroffen worden door de ‘pensioenval’: een hoger brutopensioen mondt uit in een lager nettopensioen.

Ik ben benieuwd welke uitleg en welke oplossing uit de bus zullen komen. Uitleg en oplossing zijn overigens niet altijd op elkaar afgestemd en het ene laat al eens langer op zich wachten dan het andere…

Chris Reniers - voorzitter - 19 januari 2017

Wist je dat …

… de rijkste 10 procent Belgen bijna de helft van het vermogen van ons land bezit?
… de rijkste 10 procent Europeanen 51,2 procent van de totale rijkdom bezit?
… de rijkste 1 procent van de wereldbevolking meer bezit dan alle anderen?

In België zijn de cijfers weliswaar minder extreem dan elders, maar toch bezit de rijkste 1 procent van de Belgen 17,9 procent van het totale vermogen. Choquerend, vind je niet? De duale samenleving, waarin een grote kloof gaapt tussen arm en rijk, zet zich door.

Het antwoord van onze regering hierop? Verder besparen in de sociale zekerheid, onderwijs en kinderopvang duurder maken, openbaar vervoer afbouwen en ticketprijs opdrijven, de energiefactuur de pan uit laten swingen, enz. Dit terwijl al die elementen de kloof tussen arm en rijk zouden moeten helpen verkleinen. Hallucinant!

Bron cijfers: Oxfam

Chris Reniers - voorzitter - 16 januari 2017

De bruidsschat is veel te hoog!

Vandaag verscheen een triomfantelijke Alexander De Croo in de media, maar wat blij om bijna van bpost af te zijn. Door het bod van bpost op PostNL zal het aandeel van de Belgische Staat in dit overheidsbedrijf wellicht flink dalen.

Dat is geen goede zaak voor de regering, want bpost is een sterkhouder voor de Belgische begroting. Bovendien is bpost ook van groot strategisch belang voor de postbedeling in ons land en garandeert het overheidsbedrijf de burger een kwaliteitsvolle dienstverlening.

Voor de regering Michel is dit vooral een principiële zaak: de overheid afkalven ten voordele van de heilige vrije markt. Wat enorm tegen de borst stuit is dat men daarvoor ver, te ver, wil gaan. Het bod dat men aan de Nederlanders doet is ver over het redelijke. Een aantal zaken zullen daardoor als een molensteen rond de nek van bpost komen te hangen, onder meer het pensioenfonds waar de Nederlanders momenteel door versmacht worden.

Men kan iets graag hebben, maar als men dat wil tegen eender welke prijs, doet men sowieso een slechte zaak. Of is het hier weer een kwestie van lepe Hollanders die ‘hard to get’ spelen en van Belgen die daar met open ogen intrappen? Triest!

Chris Reniers - voorzitter - 07 november 2016

CETA-nationalisme

Gevraagd naar zijn mening in verband met de discussie rond het CETA-akkoord, luisterde ik vandaag met bewondering naar Didier Reynders, minister van Buitenlandse Zaken van de federale regering. Hij zegt: “Ik was geen voorstander van de regionalisering van de buitenlandse handel, maar het is er nu en we moeten de wet naleven. Dus het Waals Parlement moet gerespecteerd worden.”

Geert Bourgeois, Vlaams minister-president en N-VA’er was wel een voorstander van de regionalisering van die buitenlandse handel. De N-VA slaagde ook in z’n opzet, want – zoals Didier Reyners verklaarde – ‘het is er nu’. Bourgeois vindt nu blijkbaar dat Wallonië geen gebruik mag maken van die bevoegdheden om autonoom te beslissen, omdat Vlaanderen voorstander is van het CETA-akkoord. Dus wil de N-VA nu de wet waarvoor ze zelf geijverd hebben aan de kant schuiven.

Eerste bottom line: federalisme mag wanneer het Vlaanderen goed uitkomt.
Tweede bottom line: het is weer de schuld van de PS.
Van een staaltje hypocrisie gesproken!

Het Trumpiaanse gemak waarmee de N-VA een wet naast zich zou willen neerleggen moet aanzetten tot nadenken … en huiveren!

Chris Reniers - voorzitter - 20 oktober 2016

Een regering van pestkoppen

Minister van Mobiliteit François Bellot wil in 2017 een minimumdienstverlening invoeren bij de NMBS. Hij verwijt de vakbond ‘niet mee te willen werken’.

Het is inderdaad zo dat wij nooit akkoord zullen gaan met systemen van dienstverlening waarbij zowel de burgers als het spoorwegpersoneel in gevaar worden gebracht. Bellot vindt dat blijkbaar geen probleem.

De minister is bij deze gewaarschuwd! We zullen met alle middelen, bij elke beslissing, zij het bij de NMBS, De Lijn of het gevangeniswezen – dus bij diensten van niet essentieel economisch belang – in het verweer gaan. Over veiligheid willen we geen compromissen sluiten. En over het stakingsrecht evenmin!

De regeringen in ons land blinken vooral uit in hervormingen die niets opbrengen voor de gewone burger. Ze zetten in op de afbraak van onze sociale zekerheid en onze pensioenen en ze gaan voor een oneerlijk fiscaal beleid. Over deze zaken hoor je ze niet kibbelen, over al de rest wel.

En voor ik het vergeet, de Vlaamse regering heeft nog eens een cadeautje in petto voor ouders met kinderen in de kinderopvang. De factuur zal beduidend hoger worden. Een zoveelste aanslag op de portemonnee van gewone mensen…

En toch stellen dat men goed bezig is, zelfs na ontluisterende taferelen in de verschillende parlementen? Je moet maar durven!

Chris Reniers - voorzitter - 14 oktober 2016