De ziel van de postbode

Vandaag staakt het personeel van bpost en het heeft daar zeer goede redenen voor. In een artikel in De Standaard van zaterdag wordt op een heel eenvoudige en begrijpbare manier uitgelegd waarom deze actie nodig is. Iedereen zal na het lezen van dit artikel beseffen dat de postman en –vrouw aan hun kant staan.

De ACOD kiest duidelijk voor een bpost die de ambitie heeft om haar personeel correcte loon- en arbeidsvoorwaarden te bieden. bpost moet ook het sociaal weefsel in de samenleving stimuleren. Iedereen ziet graag zijn of haar postman of -vrouw komen – behalve dan misschien als het om facturen gaat ;-) Vanouds staan de postmannen en –vrouwen paraat om ouderen en vereenzaamden terug bij het dagelijks leven te betrekken. Dat is altijd de kracht geweest van de post. Die dienstverlening, die behulpzaamheid en die bekommernis is precies dat essentiële stukje openbare dienstverlening dat de ACOD en haar leden willen uitdragen.

Het is nu aan het management van bpost een evenwicht te vinden tussen commercialiteit en winstmarges enerzijds en tewerkstelling, loon- en arbeidsvoorwaarden, kwaliteit van openbare dienstverlening en sociaal engagement anderzijds.

En intussen zeg ik alvast: ongelooflijk chapeau aan sector Post!

Chris Reniers - voorzitter - 13 juni 2016

Warme oproep

Het is vandaag de tweede dag van ons statutair congres, dat de krijtlijnen uittekent voor de komende vier jaar. Het herbevestigt onze waarden en onze statuten. Deze zijn geen vodje papier, maar regels waar onze vakbond op steunt. Deze statuten moeten door iedereen – van voorzitter tot lid – gerespecteerd worden. De boodschap die ik wil meegeven is dat ons verzet niet stopt. Niet zolang het asociale beleid van onze werkgevers – de regeringen van dit land – blijft aanhouden en de openbare diensten – de eerste pijler van onze koopkracht – niet opnieuw gewaardeerd worden.

De dienstverlening ten aanzien van de burger moet gegarandeerd blijven. Werk en familiaal leven moeten harmonieus samenvloeien. Waardige pensioenen, zorg voor zieke en begrip voor werkzoekenden zijn een absolute must in een samenleving waar men rekening houdt met de behoeften en de daadkracht van iedereen. Rechtvaardige belastingen, daar moet ik zelfs geen tekeningetje bij maken. En compassie en mededogen met de zwaksten onder ons, ook met wie op de vlucht is voor geweld en terreur, moet een vanzelfsprekendheid zijn.

Dank aan al degenen die zich blijvend inzetten voor onze vakbond, voor de collega’s op de werkvloer, voor elkaar. Dank aan onze militanten, het hart en het cement van onze vakbond. Onze sociale strijd bepaalt de toekomst. Ons hardnekkig verzet beoogt een betere wereld.

Chris Reniers - voorzitter - 27 mei 2016

bpost moet de prijs van de beste werkgever willen winnen

Vandaag schreef Jean-Pierre Nyns, algemeen secretaris van ACOD Post, een open brief aan Koen Van Gerven, gedelegeerd bestuurder van bpost. Hij maakt zich immers zorgen over de toekomst van bpost in de steeds concurrentiëlere omgeving met steeds meer private (tegen)spelers. Graag wil ik zijn bezorgheid met jullie delen.

ACOD Post heeft de ambitie om het personeel van bpost te laten werken in goede, veilige omstandigheden en dat tegen een correcte verloning. Met dagelijks toenemende verbijstering stel ik namens ACOD Post echter vast dat bpost geen goede werkgever meer is. Het is hoog tijd om het schip te keren.

Werken bij bpost als postbode, sorteerder, loketbediende, poetspersoneel of om het even in welke functie, vraagt je uiterste inzet. Dat dit een voorwaarde is om te overleven in deze harde concurrentiële wereld, begrijpt ACOD Post. Het ontbreekt bpost evenwel aan evenwicht.

bpost vindt in Vlaanderen onvoldoende personeel. Dat heeft gevolgen voor de kwaliteit van de dienstverlening van het postbedrijf en hiervan is iedereen – de burger in de eerste plaats – het slachtoffer. Nochtans zou kwaliteit onze troef moeten zijn. Dagelijks verliezen we jobs omdat privébedrijven kranten en zendingen zonder adres van ons overnemen in gebieden waar er winstmogelijkheden zijn.

ACOD Post meent dat de werkdruk voor het personeel van bpost te hoog is. Elke dag werkt het zich uit de naad om de burgers de kwaliteit te leveren die ze verdienen. Door personeelsgebrek kunnen we ons op steeds meer plaatsen kwalitatief niet langer onderscheiden van de private concurrenten. Wanneer burgers daarover – terecht – klagen, is dat voor het management een reden om het personeel nog meer onder druk te zetten. Met te weinig personeel werken of opgezadeld worden met onrealistische doelstellingen zijn daardoor ‘business as usual’ geworden.

Mijnheer Van Gerven, dit is niet normaal. Net zoals het ook niet normaal is hoe bpost met haar interimarbeiders en nieuwe collega’s omgaat. Zij verdienen een beter onthaal. Zij verdienen een betere opleiding. Hoe kan het dat zoveel mensen het bedrijf zo snel opnieuw verlaten? Hoe kan het dat een uitreiker bpost verlaat om bij een concurrerend postbedrijf te gaan werken om daar hetzelfde werk te gaan doen, maar dan tegen een lagere verloning? Hoe kan het dat we steeds meer klachten krijgen over onder andere verloven, ziekte, en verloning? Het antwoord is eenvoudig: omdat het personeel niet langer de omkadering krijgt zoals het hoort.

Uit dit alles kan ACOD Post enkel maar besluiten dat bpost geen goede werkgever meer is. Daar moet verandering in komen. bpost moet beseffen dat een financieel gezond en succesvol bedrijf onmogelijk is zonder gemotiveerd personeel. ACOD Post is alvast van plan zich nog harder in te zetten om van bpost een goede werkgever te maken. bpost van haar kant moet niet de ambitie hebben om de hoogste dividenden te kunnen uitkeren. bpost moet de ambitie hebben om de prijs van de beste werkgever te winnen!

Jean-Pierre Nyns - algemeen secretaris ACOD Post
 

Chris Reniers - voorzitter - 04 mei 2016

(On)gelijk voor de wet

Ik verslikte me vanochtend bijna in mijn koffie toen ik vernam dat de regeringspartijen in de Kamer een amendement van de sp.a op de pensioenwetgeving wegstemde dat ook parlementsleden zou verplichten langer te werken voor hun pensioen. Nu ja, zo’n verrassing was het nu ook weer niet. Wat had ik immers verwacht? Daden zeggen duidelijk meer dan woorden.

Het amendement zou ervoor zorgen dat elke wijziging van het pensioenstelsel bij ambtenaren, zelfstandigen of werknemers, ook automatisch zou doorgetrokken worden naar de parlementsleden. Meteen zou er zo ook een einde komen aan de gunstigere pensioenvoorwaarden voor parlementsleden.

Wie voor 2000 verkozen is kan nu nog steeds met 55 jaar op pensioen. Als het van de regeringspartijen afhangt zal dat blijkbaar ook zo blijven. Als verworven recht kan dat tellen! Ik zal het beslist in mijn achterhoofd houden wanneer de vakbonden weer eens worden afgebrand omdat we ‘verworven rechten’ verdedigen. En meteen weten we zo ook wat het criterium voor een zwaar beroep is: de job van parlementslid.

Laat dit zure nieuws alvast niet jullie festiviteiten dit weekend vergallen. Ik wens al onze leden, militanten, afgevaardigden en hun families een strijdbare 1 mei toe. Geniet ervan!

Chris Reniers - voorzitter - 29 april 2016

Het fabeltje van de verwende ambtenaar

Vanmorgen ontving ik een mailtje van een werknemer uit de privé die mij een aantal vragen stelde over en ook wat commentaar gaf op de zogenaamde voordelen van de ambtenaar. Ik kan niet zeggen dat ik erg verbaasd was gezien wat de media overgelaten hebben van het standpunt van de vakbonden in de dossier van de ziektedagen, diplomabonificatie en de hoogte van de ambtenarenpensioenen. Het is moeilijk je van de indruk te ontdoen dat vakbondsstandpunten niet echt of echt niet aan bod komen. Ongetwijfeld zitten ook vele andere werknemers uit de privé met gelijkaardige prangende vragen. Daarom, geachte werknemers, deel ik graag jullie mijn antwoorden mee.

1. Over het opsparen van 21 ziektedagen per jaar

Het is een fabeltje dat mensen in de openbare dienst zomaar hun ziektedagen kunnen opnemen aan het einde van de carrière. Zij die geluk hebben nooit ziek te zijn – ook niet op het einde van hun loopbaan – zullen de rit tot het einde moeten uitdoen. En zij die veel ziek zijn geweest tijdens hun loopbaan zullen geen ziektedagen meer over hebben. Hun pot met opgespaarde ziektedagen zal immers (veel) sneller leeg zijn. Worden ze toch nog ziek, dan zullen ze noodgedwongen op pensioen gesteld worden – met een klein pensioentje.
Hoe dan ook moet ziekte – wanneer ook tijdens de loopbaan – steeds gestaafd worden door een doktersattest. Bovendien is er een streng controlesysteem (meestal een bedrijf uit de privé) dat nagaat of het ziekteverlof terecht is.
Een werknemer uit de privé heeft in geval van ziekte gewaarborgd maandloon dat meerdere keren kan worden genomen tijdens verschillende ziekteperiodes tijdens de loopbaan. Dikwijls betaalt de werkgever nog een extra supplement ter aanvulling van de uitkering van de mutualiteit.

2. Over studiejaren die meetellen voor de pensioenrechten

In de openbare diensten moet men voor elke job over het vereiste diploma beschikken. Geen diploma betekent geen job. En maar goed ook, want niet iedereen is geschikt om bijvoorbeeld les te geven.
Een diploma en gekoppelde overheidsexamens staan bovendien garant voor een objectieve werving. En de diplomabonificatie is daarvoor de prijs die men graag zou moeten betalen, ook en vooral om goede mensen aan te trekken.
In de privé is de werving aan veel minder strikte criteria gebonden.

3. Over een voordelige opbouw van pensioenrechten

Laat ons duidelijk zijn: de tantièmes (een verdeelsleutel die bepaalt in welke mate een gepresteerd loopbaanjaar meetelt voor je pensioen) zijn er gekomen om mensen met zware beroepen een kortere loopbaan te garanderen. Het debat aan welke criteria een zwaar beroep moet voldoen is volop bezig. De vakbonden werken daaraan mee. Maar we moeten eens te meer vaststellen dat het de regering niet te doen is om goed beleid, maar wel om forse besparingen …
Ook in de privésector bestaan er zware beroepen. De regering heeft echter duchtig gesnoeid in de brugpensioenregeling en verplicht nu mensen in de privé en in de openbare diensten om tot hun 67ste aan de slag te blijven – als brandweerman, als bouwvakker, als kleuterleidster, als full continu-arbeider… Is dat haalbaar en fair? Ik dacht van niet …

4. Over de hoge pensioenen in de openbare diensten

Elke krant had vanmorgen andere cijfers over de hoogte van de gemiddelde pensioenen in private en openbare sector. Die van Het Laatste Nieuws waren het spectaculairst. Maar in alle kranten was er een constante: men spreekt voor de openbare sector enkel over wettelijke pensioenen en over brutopensioenen – dus voor belastingaftrek.
Is het gemiddeld pensioen van een ambtenaar hoger? Ja, maar in vergelijking met andere Europese landen niet te hoog! Er schort iets aan het beleid van de regering als men streeft naar pensioenen die de prijs van een rusthuis niet dekken. De eerste zorg moet zijn: zorg voor goede pensioenen voor iedereen. Trek die van de werknemers op en laat die van de ambtenaren met rust.
Wie gaat dat betalen, zal je zeggen. In de week dat de Panama Papers aan het licht kwamen is het gewoon onfatsoenlijk om de factuur van de besparingen weer te leggen bij de modale burger. Jij en ik betalen correct onze belastingen. Laat ons eens kijken wie dat niet doet en met z’n alle pleiten voor een eerlijke fiscaliteit zodat we een einde kunnen maken aan deze eindeloze en doelloze besparingen.

Je zal nu zeggen: wat kan mij al die heisa schelen. Deze regeringsbeslissingen raken me toch niet. Wees, gerust, ook jij komt nog aan de beurt. Het is een bewuste politiek van de regering om telkens een zondebok te vinden. Deze keer zijn het de ambtenaren, de volgende keer is het (opnieuw) aan jou. Eén voor één neemt deze regering de sociale voordelen van de werknemers in alle sectoren af. En terwijl iedereen in het bord van de andere kijkt en het grote geheel niet ziet, slaagt de regering in haar opzet. De rijken, de vermogenden en de bedrijven ontsnappen terwijl de werknemers, zieken en werklozen nog maar eens opdraaien voor de kosten.

Chris Reniers - voorzitter - 12 april 2016

Staking bij De Lijn in Brugge: beter vermijden dan verhelpen

De vakbonden bij De Lijn waren vanochtend in het nieuws want er werd gestaakt in Brugge. De reden: De Lijn besloot in te gaan tegen haar eigen afspraken door een beslissing om eigenmachtig een aantal ritten uit te besteden aan een private partner.

Weinig verwonderlijk dus dat de vakbonden vooraf al waarschuwden voor een reactie indien de beslissing niet zou ingetrokken worden. Als snel werd duidelijk dat De Lijn daar weinig interesse in had. Vergeefse vragen van de ACOD gisterenavond haalden niets uit. De Lijn West-Vlaanderen gaf niet thuis.

Gevolg: vanmorgen om 4 uur volgde een telefoontje van de vakbondsverantwoordelijken naar de lokale chef van De Lijn met als boodschap dat er gestaakt zou worden totdat de beslissing zou ingetrokken worden. Helaas bleek het warme bed van de chef overtuigender dan zijn bezorgdheid over wat de reizigers te wachten zou staan in de ochtendspits.

Uiteindelijk daagde de chef op en om 9u30 was de zaak al beklonken. De Lijn trok haar beslissing in. Intussen was de reiziger wel de dupe van die stugge houding. En zeggen dat dat allemaal te vermijden was geweest indien De Lijn iets meer moeite had willen doen…
 

Chris Reniers - voorzitter - 10 maart 2016

Geld tekort? Steek het op de ambtenaren…

Wanneer bij het ochtendkrieken blijkt dat er een gat van maar liefst 2 miljard euro in de federale begroting zit, kloppen de media natuurlijk direct aan bij minister van Financiën Johan Van Overtveldt. Hoe denkt hij dit op te lossen? Vertelt die doodleuk dat hij zijn ambtenaren eens in geef acht zal zetten.

Het stond in de sterren geschreven dat dit regeringsbeleid problemen zou opleveren. Dat de besparingsmaatregelen van deze factuurregering de burgers met heel wat extra kosten opzadelen was al langer duidelijk. Ook de openbare diensten merken dagelijks hoe het moeilijker wordt om hun taken op een degelijke manier uit te voeren door gebrek aan middelen en mensen. En nu is ook de bodem uit de begroting gevallen.

Erg verbazingwekkend is dat niet. Als je een taxshift doorvoert die je staatshuishouding handenvol geld kost, ondertussen vrolijk belastingvoordelen blijft uitdelen en de fiscale fraudebestrijding zodanig terugdraait dat er nog nooit zoveel belastingen ontdoken worden. Elke eerstejaarsstudent economie had de minister dat kunnen voorspellen.

Wat zou minister Van Overtveldt gezegd hebben indien hij nog – zoals in een vorig leven – journalist was en commentaar gaf op een dergelijk begrotingsgat van een regering waarin ook – pakweg – socialisten zetelden? Hij zou moord en brand schreeuwen, over slecht bestuur spreken en het onverantwoord beleid aanklagen.

Maar wat is de eerste reactie van minister Van Overtveldt? Hij wijst met een beschuldigende vinger naar zijn eigen belastingdiensten. Die zouden foute inschattingen gemaakt hebben, waardoor hij zijn regering ten onrechte rijk rekende. Hij wil daarom dringend ‘de nodige schikkingen nemen inzake personeelsbezetting en werkmethodes’.

Mogen we een suggestie doen? Meer personeel en middelen zodat de belastingdiensten eindelijk hun werk terug op een deftige manier kunnen uitvoeren? Misschien kan de minister dan al een deel van de 1,4 miljard euro minder belastinginkomsten en van de 400 miljoen euro minder btw-inkomsten recupereren. Of hij kan natuurlijk erop aandringen dat het regeringsbeleid onmiddellijk omgegooid wordt. Yeah right!

Chris Reniers - voorzitter - 04 maart 2016

Wat zoudt ge zonder de openbare diensten en het werkvolk zijn?

Dinsdagavond 1 maart 2016 om 20u35 uur start op Eén de reeks ‘De Noodcentrale’. Dit is een unieke kans om eens te kijken achter de schermen van onze noodcentrales 100 en 101. Je maakt kennis met de call takers, hun werk en hun leven.

Het gaat om ambtenaren van de FOD Binnenlandse Zaken die zeven dagen op zeven in ploegen van 12 uren werken en de noodoproepen aannemen en dispatchers die vervolgens zorgen dat politie, brandweer of een ziekenwagen wordt uitgestuurd. Tijdens één shift nemen ze al snel 100 telefoons aan.

Wat minder geweten is, is dat deze personeelsleden geen apart statuut en geen aparte barema’s hebben. Het zijn hoofdzakelijk die ambtenaren van niveau C (diploma middelbaar onderwijs), maar hun functie vraagt om een bijzondere opleiding en een hoge graad van stressbestendigheid en professionaliteit.

Jarenlang heeft ACOD actie moeten voeren om voldoende personeel voor deze diensten te kunnen bekomen. Opeenvolgende regeringen hebben in hun besparingsdrift het functioneren van deze diensten dikwijls bijzonder moeilijk gemaakt. Op een bepaald moment kreeg men zelfs een antwoordapparaat aan de lijn wegens gebrek aan telefonisten! Dankzij de aandacht van deze televisiereeks hebben ze in intussen in de Noodcentrale van Antwerpen al nieuwe collega’s gekregen.

‘De Noodcentrale’ toont in alle sereniteit aan hoe belangrijk openbare diensten zijn voor onze samenleving. Het zijn neutrale ambtenaren die de noodoproepen van iedereen en zonder onderscheid aannemen. Je hebt sowieso recht op hulp en ontvangt die ook, ook als het later overbodig bleek te zijn.

De politici, ondernemers en opinieschrijvers die slag om slinger blijven herhalen dat onze overheid te duur is, dat de statuten een modern management in de weg staan, dat de productiviteit te laag is en dat er te veel mensen werken bij de overheid, zouden er goed aan doen vanavond te kijken naar deze reeks. Een openbare dienst die stiefmoederlijk behandeld wordt, komt dankzij de openbare televisieoproep in een positief licht te staan.

Call takers, politie en brandweer – telkens gaat het om ‘openbare dienstverlening’, met nadruk op beide woorden. Helaas worden ook zij getroffen door de ontembare besparingsdrift van de federale en Vlaamse regering. Het personeelskader van de call takers in ons land is niet volledig. Zonder extra vermoeiende shifts valt een complete bezetting niet te garanderen. Het tekort aan politieagenten wordt ‘opgelost ‘met interne verschuivingen van de ene dienst naar de andere. In de pers geeft men die kritiekloos weer als ‘aanwervingen’. En bij de brandweer doet men alsof er geen vuiltje aan de lucht is en laat men uitschijnen dat iedereen wel alle taken zal aankunnen tot aan de pensioenleeftijd.

Het ontbreekt de beleidsmakers aan visie op een personeelsbeleid op lange termijn. Door de zware besparingen komen ze niet verder dan enkele ‘paniekmaatregelen’. Als het zo door gaat, heeft de VRT, zelf ook slachtoffer van besparingen, nog voldoende stof voor meerdere seizoenen over openbare diensten en hun enorme meerwaarde voor de samenleving.

Minister Jambon vindt dat deze werknemers een standbeeld verdienen. Ze vragen echter geen kunstwerk. Zeg gewoon aan de openbare sector duidelijk wat de opdracht is en geef dan voldoende middelen om kwaliteit te kunnen leveren. Voldoende personeel met een stabiel statuut en werkbaar werk. Zo simpel is dat!

Guido Rasschaert - algemeen secretaris - 01 maart 2016

Wanneer antidiscriminatie misbruikt wordt

Een groep van federale topambtenaren (!) klaagt in een brief aan minister van Ambtenarenzaken Steven Vandeput de discriminatie aan tussen de arbeidsvoorwaarden van statutair en contractueel personeel bij de overheid. Terecht, want deze discriminatie is inderdaad wraakroepend. De ACOD volgt hen dus in de diagnose, maar beslist niet in de therapie.

We willen er eerst en vooral op wijzen dat de topambtenaren zelf zijn die het contractueel personeel aanwierven, terwijl ze net zo goed hadden kunnen kiezen voor statutaire wervingen.

Deze topambtenaren laten nu uitschijnen dat een hervorming naar beneden toe – weg met het statuut en een contract voor iedereen – de meest aangewezen oplossing is. Een discriminatie misbruiken om iedereen zijn arbeidsvoorwaarden te verslechteren is voor de ACOD onaanvaardbaar. Een lager pensioen en een minder voordelige ziekteregeling voor alle personeel van de overheid? Blijkbaar wordt het minimale de nieuwe norm.

Ook Guy Tegenbos doet vandaag in zijn opiniestuk in De Standaard (2 februari 2016) zijn duit in het zakje. De vraag van de topambtenaren is volgens hem niet meer dan normaal, want bijvoorbeeld geen enkel openbaar ziekenhuis doet volgens hem nog aan vaste benoemingen.
Hoewel Tegenbos doorgaans zeer goed geïnformeerd is, slaat hij hier de bal mis. Het Universitair Ziekenhuis in Gent – nationale en internationale top in de medische wereld en volledig openbaar – trekt volledig de kaart van statutaire tewerkstelling voor haar personeel, de dokters inbegrepen. Dit ziekenhuis maakt geen verlies en draait op volle toeren. De vaste benoemingen tonen zich eerder een voordeel dan een handicap.

Dat het ook de Vlaamse regering menens is met het ondergraven van stabiel werk, blijkt uit haar plannen om interimarbeid invoeren in de administraties, de steden en de gemeenten.
Interimkantoren moeten instaan wanneer er zich personeelstekorten voordoen. De Vlaamse regering is zelfs niet te beroerd om toe te geven dat het een pak duurder is dan zelf te werven. We spreken hier van een 70% meer loonkost en daar komt bovenop nog eens een btw van 21%. Is dat dan een verantwoorde en goede besteding van ons belastinggeld? De Vlaamse regering is trouwens evenmin beschaamd in haar motivering: interimarbeid maakt het eenvoudiger om iemand zonder bijkomende kosten aan de deur te zetten.

Waar blijft de onafhankelijkheid die door de vaste benoeming wordt garandeerd als de totale afhankelijkheid via contractuele tewerkstelling als norm wordt ingevoerd? Wordt neutraliteit en gelijke bediening ten aanzien van de burgers zo naar de geschiedenisboeken verwezen? De ACOD zal zich met hand en tand blijven verzetten tegen de politiek van de begrafenisondernemers van kwaliteitsvolle openbare diensten.

Guido Rasschaert - algemeen secretaris - 03 februari 2016

Praat voor de vaak

Omdat we het niet zo goed kunnen zeggen als Marc Reynebeau:

"Alles wat de meerderheid doet, legt ze zonder verdere concrete argumenten uit als ‘zuurstof’ voor de economie, om 'groei en jobs' te bevorderen. Of, als de groei tegenvalt, toch om ‘jobs, jobs, jobs’ te garanderen. En als ook de jobcreatie tegenvalt, toch om te beletten dat er jobs verdwijnen. Als dan uitlekt dat grootverdieners fiscale faveurs blijven genieten, klinkt het dat bedrijven al veel belastingen betalen en ze anders naar het buitenland zouden verkassen (DS 24 oktober). En om intellectueel eerlijk te blijven: alles is natuurlijk de schuld van de voorbije socialistische alleenheerschappij.

Zeker liberalen vinden het vast fijn om nu te kunnen pochen dat het netto¬loon - toch voor wie het geluk heeft er een te hebben - zal stijgen met een extra dertiende, ja veertiende maand, dixit Rutten. Toe maar. 
Het is een sigaar uit eigen kist, maar dat belet haar niet om met dure woorden uit te pakken: iedereen mag dat geld spenderen in 'vrijheid en verantwoordelijkheid'. Begrijp: zoek zelf maar uit hoe je al die nieuwe taksen en tariefverhogingen kan ontlopen, anders is je extraatje meteen foetsie.

Deze retorische strategie is een alibi om een oprechte publieke verantwoording te kunnen ontlopen."

Lees ook de rest van zijn column in De Standaard van vandaag.
 

Chris Reniers - voorzitter - 29 oktober 2015