De bruidsschat is veel te hoog!

Vandaag verscheen een triomfantelijke Alexander De Croo in de media, maar wat blij om bijna van bpost af te zijn. Door het bod van bpost op PostNL zal het aandeel van de Belgische Staat in dit overheidsbedrijf wellicht flink dalen.

Dat is geen goede zaak voor de regering, want bpost is een sterkhouder voor de Belgische begroting. Bovendien is bpost ook van groot strategisch belang voor de postbedeling in ons land en garandeert het overheidsbedrijf de burger een kwaliteitsvolle dienstverlening.

Voor de regering Michel is dit vooral een principiële zaak: de overheid afkalven ten voordele van de heilige vrije markt. Wat enorm tegen de borst stuit is dat men daarvoor ver, te ver, wil gaan. Het bod dat men aan de Nederlanders doet is ver over het redelijke. Een aantal zaken zullen daardoor als een molensteen rond de nek van bpost komen te hangen, onder meer het pensioenfonds waar de Nederlanders momenteel door versmacht worden.

Men kan iets graag hebben, maar als men dat wil tegen eender welke prijs, doet men sowieso een slechte zaak. Of is het hier weer een kwestie van lepe Hollanders die ‘hard to get’ spelen en van Belgen die daar met open ogen intrappen? Triest!

Chris Reniers - voorzitter - 07 november 2016

CETA-nationalisme

Gevraagd naar zijn mening in verband met de discussie rond het CETA-akkoord, luisterde ik vandaag met bewondering naar Didier Reynders, minister van Buitenlandse Zaken van de federale regering. Hij zegt: “Ik was geen voorstander van de regionalisering van de buitenlandse handel, maar het is er nu en we moeten de wet naleven. Dus het Waals Parlement moet gerespecteerd worden.”

Geert Bourgeois, Vlaams minister-president en N-VA’er was wel een voorstander van de regionalisering van die buitenlandse handel. De N-VA slaagde ook in z’n opzet, want – zoals Didier Reyners verklaarde – ‘het is er nu’. Bourgeois vindt nu blijkbaar dat Wallonië geen gebruik mag maken van die bevoegdheden om autonoom te beslissen, omdat Vlaanderen voorstander is van het CETA-akkoord. Dus wil de N-VA nu de wet waarvoor ze zelf geijverd hebben aan de kant schuiven.

Eerste bottom line: federalisme mag wanneer het Vlaanderen goed uitkomt.
Tweede bottom line: het is weer de schuld van de PS.
Van een staaltje hypocrisie gesproken!

Het Trumpiaanse gemak waarmee de N-VA een wet naast zich zou willen neerleggen moet aanzetten tot nadenken … en huiveren!

Chris Reniers - voorzitter - 20 oktober 2016

Een regering van pestkoppen

Minister van Mobiliteit François Bellot wil in 2017 een minimumdienstverlening invoeren bij de NMBS. Hij verwijt de vakbond ‘niet mee te willen werken’.

Het is inderdaad zo dat wij nooit akkoord zullen gaan met systemen van dienstverlening waarbij zowel de burgers als het spoorwegpersoneel in gevaar worden gebracht. Bellot vindt dat blijkbaar geen probleem.

De minister is bij deze gewaarschuwd! We zullen met alle middelen, bij elke beslissing, zij het bij de NMBS, De Lijn of het gevangeniswezen – dus bij diensten van niet essentieel economisch belang – in het verweer gaan. Over veiligheid willen we geen compromissen sluiten. En over het stakingsrecht evenmin!

De regeringen in ons land blinken vooral uit in hervormingen die niets opbrengen voor de gewone burger. Ze zetten in op de afbraak van onze sociale zekerheid en onze pensioenen en ze gaan voor een oneerlijk fiscaal beleid. Over deze zaken hoor je ze niet kibbelen, over al de rest wel.

En voor ik het vergeet, de Vlaamse regering heeft nog eens een cadeautje in petto voor ouders met kinderen in de kinderopvang. De factuur zal beduidend hoger worden. Een zoveelste aanslag op de portemonnee van gewone mensen…

En toch stellen dat men goed bezig is, zelfs na ontluisterende taferelen in de verschillende parlementen? Je moet maar durven!

Chris Reniers - voorzitter - 14 oktober 2016

Rookgordijn rond de begroting

De federale regering kibbelt in het kader van de begrotingsopmaak momenteel rond twee dossiers: eentje met een groot cadeau voor bedrijven en een ander met een grote symboolwaarde, maar met waarschijnlijk weinig opbrengsten. In realiteit gaat het hier echter om een hanengevecht tussen CD&V en N-VA in hun strijd om hun kiespubliek.

Intussen zouden we bijna vergeten dat de begroting eigenlijk zo goed als rond is en vrijdag bij de Europese Commissie moet ingediend worden. Op het menu staan opnieuw zware besparingen in de openbare diensten, die nu al ver voorbij hun tandvlees zitten. Ook zien we een nieuwe aanval op de ambtenarenpensioenen.

Een mens vraagt zich dan meteen ook af waarom er nog onderhandelingen over zware beroepen nodig zijn. Waarom steken we als vakbond daar eigenlijk zoveel tijd en inspanning in om met constructieve voorstellen te komen ?

Amper 16 miljoen euro zou op tafel liggen voor de zware beroepen in de publieke sector. Het Laatste Nieuws meent dat vrijwel het volledige bedrag naar de politie en het onderwijspersoneel zou gaan. Nu kan niemand ontkennen dat daar wel degelijk zware beroepen te vinden zijn. Maar wat met het spoor- en bus personeel, de brandweer, de mensen in de zorg, in het gevangeniswezen? Wat met werknemers in continuarbeid en met mensen die dagelijks in weer en wind en in moeilijke omstandigheden hun werk verrichten? Wat met werknemers die in zware en stresserende omstandigheden werken?

Daar staan we dan met onze inspanningen om tot een objectief en onderbouwd dossier te komen. Nattevingerwerk en een afkeer voor de openbare diensten, dat tekent deze regering, met N-VA en Open VLD op kop! 

Chris Reniers - voorzitter - 11 oktober 2016

Animal Farm*: de nieuwe pensioenregels in het parlement

Gisteren kon parlementsvoorzitter Bracke triomfantelijk aankondigen dat de nieuwe pensioenregels voor parlementsleden een feit zijn.

Van 20 jaar in het parlement op 55 jaar met pensioen (4250 euro netto) ging het naar 36 jaar op 62 jaar onder Di Rupo. Vanaf nu zal iedereen die in 2019 in het Parlement komt tot 65 jaar en later tot 67 jaar moeten werken. Een volle loopbaan bedraagt dan ook voor de parlementsleden 45 jaar.

Dus zullen er vanaf 2019 drie regimes voor parlementsleden bestaan. Daar had de parlementsvoorzitter van de N-VA een simpele uitleg voor: verworven rechten.

Bart Brinckman vroeg zich in De Standaard dus terecht af: “Blijft de vraag waarom het parlement ongestoord aan de verworven rechten van de gewone Belgen morrelt. Of de vraag waarom sommige partijen het zeer onterecht vinden dat vakbonden schermen met ‘verworven rechten’”.

* “All animals are equal but some animals are more equal than others”

Chris Reniers - voorzitter - 15 september 2016

Een betreurenswaardige partij

Het voorbije weekend lanceerde de N-VA officieel haar voorstel om de noodtoestand te kunnen invoeren. Uiteraard is dit koren op de molen voor een deel van hun achterban en spelen ze daarmee in op de angst die leeft bij een deel van de bevolking. Helaas is het ook de grenzen van het populisme ver voorbij…

Met veiligheid heeft het dit gespin rond de noodtoestand niets te maken. Verregaande bevoegdheden geven aan burgemeesters en/of politie om bijeenkomsten te verhinderen, om propaganda te verbieden, om mensen preventief aan te houden of om huisarresten op te leggen – het is totaal onaanvaardbaar. Burgemeesters in de plaats van rechters – het is onvoorstelbaar.

Uiteindelijk zijn deze N-VA-voorstellen niets anders dan een fundamentele aantasting is van de rechtsstaat, een democratische partij onwaardig. Het is dan ook bedenkelijk dat de N-VA dit lanceert. Ze plaatsen zich zo buiten de rechtsstaat, vlak naast het Vlaams Belang!

Ook hun discours wordt steeds ranziger. Wat te denken van de OCMW-voorzitter van Antwerpen, Fons Duchateau, die zei dat Antwerpen ‘vol’ zit. Zonder grapjes te maken over grote ego’s in die stad (zo zit ze snel vol), geeft het een vertekend beeld van Vlaanderen.

Vlaanderen is immers gewonnen voor een open en democratische samenleving met rechten en plichten voor iedereen. Vlamingen hebben een warm hart voor wie in nood verkeert, met open armen voor wie hulp nodig heeft. En uiteraard staat daartegenover ook een bestraffing door een rechter voor wie onze wetten niet respecteert.

Voor een Guantánamo aan de Schelde is er geen plaats en kan er geen plaats zijn. Gelukkig is er nog een meerderheid van Vlamingen met gezond verstand en een hart voor menselijkheid…

Chris Reniers - voorzitter - 12 september 2016

Een bittere (na)smaak

Het doorbladeren van de krantenpagina’s het voorbije weekend liet me verbaasd achter. Bepaalde kranten brachten de sluiting van Caterpillar zelfs niet op voorpagina. Neen, voor sommige moest blijkbaar pagina 13 volstaan om te berichten over het verlies van een paar duizend banen. Dat stond dan ook in schril contrast met de vele lezersbrieven in diezelfde krant, waarin gewone mensen hun medeleven uitdrukken, hun verontwaardiging uitschreeuwen en hun wanhoop delen.

Intussen raakte ook het dossier van AXA bekend. De belangen van de personeelsleden komen er tegenover die van de aandeelhouders te staan. Raad eens wie wint? 1 op 7 jobs wordt geschrapt maar er werd wel voor 2,6 miljard euro aan dividenden uitbetaald.

Wie gelooft nu nog dat deze regering mikt op tewerkstelling? Wie gelooft nog dat werkgevers inzitten met ‘de werkmens’? Winsten, beleggingen en geen belastingen betalen, zijn blijkbaar het enige wat telt. Belastingen staan gelijk aan diefstal in hun ogen. Enkel de werkende mens mag leeggezogen worden.

Dit klinkt wellicht erg bitter, maar de wanhoop, de onmacht, de moedeloosheid van zovele werknemers en ex-werknemers in dit land is ook bitter. Wat kan je anders verwachten met een regering die geen oog heeft voor de belangen van de burgers, die het programma van Voka VBO en Unizo blind volgt en die fairplay en eerlijkheid beschouwt als begrippen uit een ver verleden. Je zou voor minder bitter gestemd raken…

We laten de moed echter niet zakken want alternatieven zijn voorhanden: een eerlijk en rechtvaardig beleid, een fair belastingsysteem, een menselijk arbeidsregime, degelijke openbare diensten, een goed uitgebouwde sociale zekerheid, oog voor milieu en energie, visie op de toekomst van kinderen en de ambitie om een betere samenleving op te bouwen.

Daarom zullen we op 29 september 2016 van de manifestatie een succes maken. We komen massaal op straat voor meer werkgelegenheid, ook in de openbare diensten!

De ACOD schrijft zich in voor alle acties van solidariteit die de betrokken ABVV-centrales organiseren voor alle werknemers, ook deze in de getroffen toeleveringsbedrijven.

Chris Reniers - voorzitter - 07 september 2016

1 september: meer dan alleen terug naar school!


Twee maanden schoolvakantie hebben geen verandering gebracht in het beleid van de regeringen van dit land. Alle dossiers waarvoor we in het voorjaar mobiliseerden zijn nog steeds even acuut.

De komende begrotingsopmaak doet weer het ergste vermoeden: verdere besparingen en geen investeringen in de openbare diensten. Intussen bekijkt de regering Michel hete hangijzers, zoals rechtvaardige fiscaliteit, werkbaar werk en deftige pensioenen, enkel door de bril van de werkgevers. Werknemers, zowel in de openbare diensten als in de privé, worden beschouwd als een onderdeel van het productieproces, zoals een robot of gereedschap, een element waarop steeds bespaard moet worden.

Maar bussen en treinen kunnen slechts vertrekken dankzij mensen. Leerlingen worden nu eenmaal opgeleid door mensen, zieken worden verzorgd door mensen en ook onze veiligheid wordt verzekerd door mensen. Het volstaat dus niet om hen bij bepaalde gelegenheden lof toe te zwaaien. Dagelijks moet er tegenover die inzet een degelijk loon, een goed pensioen en een professionele omkadering staan.
Mensen moeten het gevoel krijgen dat zij ertoe doen, dat een regering zorgt voor een fair en eerlijk beleid en niet enkel aan de kar van patroons, aandeelhouders en renteniers trekt. Dat vraagt om goed uitgebouwde openbare diensten, ten dienste van de burger, gefinancierd door eerlijk betaalde en evenwichtige belastingen die correct worden aangewend.

Dus blijven we ook dit najaar – en zolang als nodig – deze oneerlijke politiek ontmaskeren en dit asociale beleid bekampen. We zullen daarvoor alle mogelijke legitieme acties gebruiken, met alle overtuigingskracht die we in ons hebben en wetende dat het gelijk aan onze kant staat.
Niet alleen onze militanten en leden, maar ook de man en vrouw in de straat moeten beseffen dat het hoog tijd is voor een rechtvaardig beleid. Ik hoop jullie dus allen massaal te zien op 29 september in Brussel, voor een vakbondsbetoging in gemeenschappelijk front om de trieste tweede verjaardag van de regering Michel te herdenken.

ps: Onze vakbond staat voor een open maatschappij, waarbij democratische waarden prioritair zijn. Menselijkheid, respect voor elkaar en ouderen en zwakkeren helpen zou in ons DNA moeten zitten. Wanneer iemand blijk geeft van die burgerzin horen we daar dan ook waardering voor op te brengen.

Chris Reniers - voorzitter - 01 september 2016

De ziel van de postbode

Vandaag staakt het personeel van bpost en het heeft daar zeer goede redenen voor. In een artikel in De Standaard van zaterdag wordt op een heel eenvoudige en begrijpbare manier uitgelegd waarom deze actie nodig is. Iedereen zal na het lezen van dit artikel beseffen dat de postman en –vrouw aan hun kant staan.

De ACOD kiest duidelijk voor een bpost die de ambitie heeft om haar personeel correcte loon- en arbeidsvoorwaarden te bieden. bpost moet ook het sociaal weefsel in de samenleving stimuleren. Iedereen ziet graag zijn of haar postman of -vrouw komen – behalve dan misschien als het om facturen gaat ;-) Vanouds staan de postmannen en –vrouwen paraat om ouderen en vereenzaamden terug bij het dagelijks leven te betrekken. Dat is altijd de kracht geweest van de post. Die dienstverlening, die behulpzaamheid en die bekommernis is precies dat essentiële stukje openbare dienstverlening dat de ACOD en haar leden willen uitdragen.

Het is nu aan het management van bpost een evenwicht te vinden tussen commercialiteit en winstmarges enerzijds en tewerkstelling, loon- en arbeidsvoorwaarden, kwaliteit van openbare dienstverlening en sociaal engagement anderzijds.

En intussen zeg ik alvast: ongelooflijk chapeau aan sector Post!

Chris Reniers - voorzitter - 13 juni 2016

Warme oproep

Het is vandaag de tweede dag van ons statutair congres, dat de krijtlijnen uittekent voor de komende vier jaar. Het herbevestigt onze waarden en onze statuten. Deze zijn geen vodje papier, maar regels waar onze vakbond op steunt. Deze statuten moeten door iedereen – van voorzitter tot lid – gerespecteerd worden. De boodschap die ik wil meegeven is dat ons verzet niet stopt. Niet zolang het asociale beleid van onze werkgevers – de regeringen van dit land – blijft aanhouden en de openbare diensten – de eerste pijler van onze koopkracht – niet opnieuw gewaardeerd worden.

De dienstverlening ten aanzien van de burger moet gegarandeerd blijven. Werk en familiaal leven moeten harmonieus samenvloeien. Waardige pensioenen, zorg voor zieke en begrip voor werkzoekenden zijn een absolute must in een samenleving waar men rekening houdt met de behoeften en de daadkracht van iedereen. Rechtvaardige belastingen, daar moet ik zelfs geen tekeningetje bij maken. En compassie en mededogen met de zwaksten onder ons, ook met wie op de vlucht is voor geweld en terreur, moet een vanzelfsprekendheid zijn.

Dank aan al degenen die zich blijvend inzetten voor onze vakbond, voor de collega’s op de werkvloer, voor elkaar. Dank aan onze militanten, het hart en het cement van onze vakbond. Onze sociale strijd bepaalt de toekomst. Ons hardnekkig verzet beoogt een betere wereld.

Chris Reniers - voorzitter - 27 mei 2016